Jako dowódca 1 kompanii czołgów 3 batalionu czołgów 49 Brygady Pancernej 12 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego w stopniu porucznika szczególnie wyróżnił się w walkach o Sochaczew, Lubień i Inowrocław od 14 do 22 stycznia 1945, zadając Niemcom duże straty w ludziach i sprzęcie, m.in. niszcząc 17 samolotów w Lubieniu 19 stycznia. Był pięciokrotnie ranny, w tym 4 września 1942 i 30 kwietnia 1945 ciężko. Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1951 ukończył Wojskową Akademię Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stalina, po czym został zastępcą szefa sztabu 196 pułku czołgowo-samochodowego w Achalkalaki (Gruzińska SRR), 1952-1958 dowodził pułkiem w Tyraspolu. W latach 1958–1963 dowodził 86 Dywizją w Bielcach, 1963-1973 był zastępcą dowódcy 32 Korpusu w Symferopolu, 1973-1981 zastępcą dowódcy 7 Armii w Erywaniu, a 1981-1984 zastępcą wojskowego komisarza Armeńskiej SRR, następnie zakończył służbę wojskową. Od 1984 do 1995 był dyrektorem Muzeum "Armenia w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej" w Erywaniu. W latach 1947–1955 był deputowanym do Rady Najwyższej Armeńskiej SRR. Mieszkał w Erywaniu, później w Symferopolu. Był deputowanym do Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu, był członkiem Narodowego Komitetu Krymskich Ormian oraz członkiem Rady Weteranów 32 Korpusu Armijnego.