Okoliczności powstania W ostatniej ćwierci XVIII w. Esteve był jednym z najbardziej wziętych malarzy portrecistów wśród dworskiej arystokracji, popularnością ustępował jedynie Goi. Wśród jego mecenasów szczególną rolę odegrali należący do czołowych przedstawicieli hiszpańskiego oświecenia książę i księżna Osuny – Pedro i María Josefa Pimentel y Téllez-Girón. W latach 1797–1800 Esteve sportretował ich pięcioro dzieci: najstarsze córki Josefę Manuelę i Joaquinę, synów Francisca i Pedra oraz najmłodszą Manuelę Isidrę.
Opis obrazu Najstarszy syn książąt, Francisco, został sportretowany w wieku 12 lat i 4 miesięcy, o czym informuje inskrypcja w lewym dolnym rogu. Podobnie jak jego rodzeństwo jest szczupły i niewysoki. Stoi ze skrzyżowanymi nogami i ręką opartą na biodrze, w eleganckiej pozie inspirowanej portretem angielskim. Przykłady tego typu portretów Esteve znał dzięki popularyzującym je rycinom. Spośród pięciu portretów dzieci książąt Osuny jedynie Francisco wyróżnia się strojem. Ma na sobie mundur Królewskiej Gwardii Królewskiej (Reales Guardias Españolas), korpusu, do którego należał jego ojciec. Możliwe, że w ten sposób malarz chciał podkreślić jego rolę jako przyszłego dziedzica. Na mundurze widoczny jest Order Kalatrawy, który otrzymał w 1796.