Na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach uzyskał w 1966 na podstawie dorobku naukowego i monografii pt. „Polarograficzne badanie niektórych elektrolitów koloidalnych i tlenu w ich obecności” habilitację (recenzenci: Zdzisław Sokalski, Wiktor Kemula i Jerzy Chodkowski). Profesorem nadzwyczajnym nauk chemicznych został w 1973, profesorem zwyczajnym w 1982.
Był nauczycielem w Technikum Chemicznym w Oświęcimiu (1949–1957), kierownikiem Pracowni Polarograficznej, kierownik Zespołu Pracowni Analitycznych i samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym w Zakładzie Naukowo-Badawczym Zakładów Chemicznych Oświęcim (1957–1967), docentem i profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu (1967–1970), docentem i profesorem Wydziału Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (1970–1987).
Był członkiem Bratniej Pomocy Studentów UJ, Polskiego Towarzystwa Chemicznego (od 1953), Komitetu Chemii Analitycznej PAN (od 1970), przewodniczącym Komisji Analizy Polimerów (1970–1984), Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 1980), American Chemical Society (od 1983).