Dnia 15 grudnia 1939 r., w utworzonym już Generalnym Gubernatorstwie, powołano Bank Emisyjny w Polsce, nakładając jednocześnie na mieszkańców obowiązek złożenia do depozytu przedwojennych banknotów o nominałach 100 i 500 złotych. Dnia 10 stycznia 1940 r. ogłoszono wycofanie z dniem 31 stycznia 1940 r. stu- i pięćsetzłotówek.
Dwa dni wcześniej, tj. 29 stycznia 1940 r., wprowadzono banknoty 100-złotowe emisji 1932 i 1934 z umieszczonym dodatkowo czerwonym naddrukiem: „Generalgouvernement für die besetzen polnischen Gebiete” (pol. Generalne Gubernatorstwo dla polskich obszarów okupowanych). Nie była to emisja istniejącego już wtedy Banku Emisyjnego w Polsce – naddrukowane banknoty zostały wprowadzone za pomocą Kas Kredytowych Rzeszy Niemieckiej. Papiery pochodziły z przejętych na anektowanych do Rzeszy obszarach II Rzeczypospolitej środków w wysokości 600 mln złotych.
Wycofane i niezdeponowane zgodnie z zaleceniem władz okupacyjnych w styczniu 1940 r. banknoty 100-złotowe były nagminnie przestemplowywane „prywatnymi” fałszywymi stemplami, nadrukowywanymi zarówno na Kercelaku jak i w licznych zakładach drukarskich.
Naddrukowane banknoty stuzłotowe były w obiegu jedynie trzy miesiące, bo już 7 maja 1940 r. straciły status środka płatniczego – należało je wymieniać na banknoty Banku Emisyjnego w Polsce do 20 maja 1940 r.
Zobacz też
banknoty Banku Emisyjnego w Polsce banknoty polskie
Przypisy
1940