mały Domy torfowe na Islandii () – charakterystyczne dla Islandii budownictwo z wykorzystaniem bloków torfu jako budulca.
Od zasiedlenia Islandii w IX wieku osadnicy zmagali się z niedostatkiem drewna. Wykorzystano znaną wcześniej i w innych częściach Europy technikę budownictwa z użyciem torfu. Formy i rozwiązania zmieniały się przez wieki, dając architekturę charakterystyczną dla Islandii. Oprócz domów wiejskich z użyciem tej samej techniki budowano rezydencje i kościoły.
Konstrukcja Drewnianych belek używano na szkielet domu i konstrukcję dachu, blokami z torfu o różnej wielkości i kształcie nadawano ścianom grubość, zapewniającą odpowiednią izolację termiczną i stateczność ściany. W zależności od potrzeb i zwyczajów lokalnych używano bloków o długości około 1 m i grubości kilku centymetrów lub takich o wymiarach rzędu 60x30x20 cm. Ściana zwykle składała się z trzech warstw (zewnętrznej, wewnętrznej i środkowej, łączącej pierwsze dwie). Czasami wykorzystywano kamienie, używając ich na dolną część ściany lub układając na przemian kamienie i cienkie bloki torfu.
Zamożniejsi mogli sobie pozwolić na użycie desek na oszalowanie wewnętrzne oraz na podłogi. W innych budynkach podłogi były z kamienia (łupku) lub ubitej gliny.