Przed zachodnim wejściem, na osi, dobudowano rodzaj kruchty, a górujący nad nią szczyt nawy wykończono w stylu barokowym. Prawdopodobnie z końcem XVIII w. w miejscu starej zakrystii powstała nowa, na rzucie prostokąta. Ostatnie przebudowy miały miejsce w 1907 r., kiedy zachodnią kruchtę nadbudowano do kształtu obecnej wieży, zburzono zakrystię i wykonano nowy chór.
Po II wojnie światowej kościółek podupadał, doczekał się jedynie wymiany dachu. Gruntowna konserwacja świątyni miała miejsce w latach 60. XX w., kiedy doszło do naruszenia statyki murów nawy i wieży. Poprzedziły ją gruntowne badania archeologiczne, które pozwoliły określić kolejne fazy budowy kościoła oraz odkryły otaczający go cmentarz. W 1964 r. kościół otynkowano.
Datowanie budowli na X w. przyjął w l. 60. XX w. prowadzący w kościele badania archeologiczne Ivan Chalupecký, wskazując na podobieństwa budowlane pozostałości świątyni z innymi zachowanymi przykładami architektury sakralnej okresu wielkomorawskiego. Natomiast najstarsze pochówki na otaczającym ją cmentarzu datowano dopiero na XII w., co zdaje się przeczyć X-wiecznemu rodowodowi świątyni.