Zbadany samiec osiągał 46,5 mm, a samica – 62,1 mm długości ciała. Ubarwienie wysuszonego holotypu samca jest jasnocynamonowe z brązową linią przez środek grzbietu. Paratypowa samica jest jasnozielona z jasnobrązowymi udami przedniej pary i odsiebnymi członami czułków. Czułki samca (n=5) zbudowane są z 16 członów i mają od 6,4 do 6,8 mm długości. Czułki samicy (n=6) zbudowane są z 16 lub 17 członów i mają od 4 do 4,6 mm długości. Odnóża tylnej pary cechują się udami sięgającymi do okolicy połączenia siódmego i ósmego sternitu odwłoka. Długość tych ud u samca (n=2) wynosi 17 mm, a u samicy (n=2) od 15,8 do 16 mm. Przysadki odwłokowe (klaspery) samca mają od 2,2 do 2,3 mm długości, są zakrzywione; każda z nich z mającym około 0,3 mm długości i stożkowaty kształt zębem. Vomer subanalny nie występuje. Samice, tak jak u innych przedstawicieli rodzaju, mają spiczasty i sztywny wierzchołek odwłoka. Podobnie jak u P. barbarae pokładełko jest ścięte, z wcięciem na tylnej krawędzi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pijnackeria lelongi · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.