Na jagody Marii Konopnickiej, Oluś u króla zimy Kazimierza Laskowskiego czy Historie o grzybowych ludkach Artura Oppmana.

Okres powojenny, w szczególności lata 50., 60. i 70. XX w., uznawany jest za najlepszy okres w twórczości polskich artystów książki dla dzieci, w tym książki obrazkowej, później nazywanych Polską Szkołą Ilustracji. Książki dla dzieci wydawane były w dużych nakładach oraz liczbach tytułów, zaś cenzura oddziałująca również na sztukę nie wywierała tak mocnego nacisku na twórców dzieł przeznaczonych dla dzieci, co pozwalało autorom na odbieganie od stylu realistycznego. Po roku 1989, mimo poprawy jakości poligraficznej wydawanych książek, spadła jakość artystyczna  opracowań graficznych. Komisje graficzne, wcześniej kontrolujące poziom ilustracji, zostały rozwiązane, zaś ilustratorzy wcześniej odnoszący sukcesy, znaleźli pracę w innych dziedzinach artystycznych lub za granicą. W zawodzie, ze względu na rozwój technik komputerowych, umożliwiających łatwe tworzenie grafik, oraz niskie zarobki pozostały osoby bez wykształcenia artystycznego lub hobbyści.