Wkrótce otrzymała srebrny medal za ratowanie chorych i rannych, których wynosiła na własnych barkach z palącego się szpitala. Brała udział w pamiętnej bitwie nad IsonzoA. Romer, Polka bohaterką włoską, s. 20.. Po dziesięciu dniach jej trwania, na posterunku oddział austriacki (mimo konwencji genewskiej) aresztował ją pod zarzutem szpiegostwa (Polka na włoskiej służbie) i umieścił w podziemnych kazamatach twierdzy w Lublanie.
Otrzymała wiele odznaczeń, a między nimi pierwsza jako kobieta wojenny medal włoski: „Medaglia d’argento al valore” oraz najwyższą międzynarodową medal dla pielęgniarek Medal Florence Nightingale, który jedna z pierwszych w czasie wojny otrzymała. Po powstaniu Polski wróciła do wolnej ojczyzny, którą wkrótce czekała wojna z bolszewikami. Jako sanitariuszka, udała się na front, aby nieść pomoc żołnierzowi polskiemu, oraz walczyć z epidemią tyfusu na Wołyniu. Z nastaniem pokoju, została wydelegowana z Polski do Londynu na roczny międzynarodowy kurs dla pielęgniarek, który ukończyła w 1921 r. W Krakowie z pomocą Amerykańskiego Czerwonego Krzyża organizowała roczne kursy dla pielęgniarek. W 1922 r. przyjechała do Warszawy i razem z Polskim Czerwonym Krzyżem i przedstawicielką Amerykańskiego Czerwonego Krzyża, miss Helen Bridge, współdziałała w zorganizowaniu „Zawodowej szkoły pielęgniarek”M. Gromanowa, Śp.