Rozmnażanie bezpłciowe może zachodzić na kilka sposobów: pączkowanie, wytwarzanie gemmul (u gąbek słodkowodnych, np. Spongilla, i u niektórych form morskich), podział, fragmentacja, soryty. Powstają w ten sposób kolonie składające się z wielkiej liczby osobników i dochodzące do znacznych rozmiarów.

Gąbki mają zdolność do regeneracji. Pojedyncze ich komórki łączą się, a następnie dzielą i odtwarzają ciało gąbki.

Systematyka Liczne badania genetyczne wyłoniły cztery monofiletyczne grupy gąbek współczesnych, do których należy dodać kilka grup kopalnych. Demospongiae – gąbki pospolite; Hexactinellida – gąbki szklane; Calcarea – gąbki wapienne; Homoscleromorpha; † Archaeocyatha – archeocjaty [dawniej uważane za odrębny typ]; † Stromatoporoidea – stromatoporoidy.

Badanie relacji między nimi dawało jednak rozmaite wyniki.

Szczególnie kłopotliwa dla ustalenia powiązań filogenetycznych jest mała grupa określana nazwą Homoscleromorpha. Badania molekularne, biochemiczne, embriologiczne oraz badania ultrastruktury wskazują na jej bliskie pokrewieństwo z właściwymi tkankowcami (Eumetazoa).