W pobliżu funkcjonowała mała skocznia narciarska.

W latach międzywojennych był miejscem spotkań tutejszych członków Partii Sudeckoniemieckiej. Po zajęciu Zaolzia jesienią 1938 roku przez krótki czas znalazł się w granicach Polski, niemniej nie zmienił właściciela – nadal był zarządzany przez Beskidenverein. W 1939 podawano, że schronisko dysponowało 45 łóżkami. W latach II wojny światowej budynek był punktem oparcia dla niemieckich formacji Jagdkommando, walczących z partyzantką, a także miejscem rekonwalescencji rannych żołnierzy.

Po wojnie schronisko przeszło w ręce Klub Czeskich Turystów (KČT), jednak działalność tej organizacji została w krótkim czasie zakończona. Obiekt przejęło państwo, zmieniali się najemcy. W latach powojennych obiekt był w zarządzie różnych organizacji, zajmujących się kulturą fizyczną (m.in. Československý svaz tělesné výchovy).