nowych instytucji sztuki – akademii sztuk pięknych oraz zmiana roli i sposobu rozumienia wystawy, która z pokazu służącego celom religijnym czy politycznym stała się prezentacją dzieł służących przeżyciom estetycznym i refleksji intelektualnej. Poszukując odrębności i specyficznego dla krytyki sztuki języka wzorowano się na ówczesnej krytyce teatralnej.
Miejscem dyskutowania i ustalania hierarchii artystycznych oraz decydowania o wartości dzieł sztuki w XVIII i XIX w. był cyklicznie odbywający się w Paryżu Salon, stanowiący centrum ówczesnego świata sztuki. Denis Diderot, autor „utrzymanych w formie esejów, przeplatanych dialogami i dygresjami, sprawozdań z salonowych wystaw” uznawany jest za prekursorskiego krytyka sztuki.
Znaczenie krytyków wzrosło wraz z upowszechnieniem się tej formuły prezentacji twórczości artystycznej i organizacją salonów w innych miejscach. Decentralizacja systemu oznaczania wartości sztuki zaowocowała m.in. powstawaniem galerii komercyjnych w drugiej połowie XIX w., a krytyka stanowiła kluczowe ogniwo w mechanizmie kształtowania jego wewnętrznych hierarchii.