Historia badań i dokumentacji Schronisko znane jest od dawna i często jest odwiedzane. Było przebadane przez Gotfryda Ossowskiego w 1879 roku, który opisywał go jako Jaskinia Wilczy Skok. Wyniki badań trzykrotnie publikował (w latach 1880, 1881 i 1882). W sprawozdaniach z badań napisał, że namulisko było próchniczno-gruzowe z widocznymi warstwami naniesionych przez wodę iłów i wypełniało całe wnętrze schroniska, aż pod strop. Było też w nim kilka warstw spaleniskowych, świadczących o okresowym zamieszkiwaniu go przez ludzi. W namulisku znalazł kości zwierząt i ułamki muszli skójek malarskich(Unio pictorum). Szczególnie cennym znaleziskiem była kompletna czarka oraz narzędzia krzemienne. Znaleziska te świadczą o zamieszkiwaniu schroniska przez ludzi w okresie neolituG. Ossowski, Sprawozdanie z badań geologiczno-antropologicznych dokonanych w 1879 w jaskiniach okolic Krakowa, Kraków: Zbiór Wiad. do Antr. Kraj. 4: 35-57. Znajdują się w Muzeum Archeologicznym w Krakowie. Kazimierz Kowalski, który schronisko ponownie badał w 1951 roku napisał, że przed schroniskiem był wał ziemny składający się z wybranego i przebadanego przez Ossowskiego namuliska, a pozostałe w schronisku namulisko jest próchniczno-kamieniste i zawiera kości współczesnych zwierzątK. Kowalski, Jaskinie Polski, tom.