Twórczość Xenaksisa zwykło się łączyć z grupą tzw. kompozytorów fakturalnych, jak np. György Ligeti, Karlheinz Stockhausen, Henryk Górecki, Krzysztof Penderecki czy Zbigniew Karkowski. Ci ostatni potwierdzali związki swojego stylu z kompozytorskim idiomem Xenakisa, podobnie jak Elliot Goldenthal i Tōru Takemitsu.
Jego prace teoretyczne, zwłaszcza artykuły zebrane w Formalized Music, były kamieniem węgielnym dla kolejnych pokoleń badaczy muzyki komputerowej, kompozytorów i instrumentalistów.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych
Metastaseis na orkiestrę (1954) Pithoprakta na orkiestrę smyczkową, 2 puzony i perkusję (1956) Diamorphoses na taśmę (GRM) (1957) Herma na fortepian (1961) Stratégie na 2 małe orkiestry i 2 dyrygentów (1962) ST/48-1, 240162 na orkiestrę (1962) Hiketides na 50 głosów żeńskich i 10 instrumentów, do tekstu Ajschylosa (1964) Akrata na 16 instrumentów dętych (1965) Nomos alpha na wiolonczelę (1966) Medea na głosy męskie i orkiestrę, do tekstu Seneki (1967) Nomos gamma na orkiestrę (1968)