Drawieński Park Narodowy – polski park narodowy, utworzony w 1990 roku na terenie województw: lubuskiego, zachodniopomorskiego i wielkopolskiego.
Został utworzony 1 maja 1990 roku na powierzchni 8691,50 haRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 1990 r. ws. utworzenia Drawieńskiego Parku Narodowego ().. Obecnie zajmuje powierzchnię 11 535,66 ha, w tym w wieczystym użytkowaniu Parku 11 210,6922 ha: województwo lubuskie: 5362,1793 ha (powiat strzelecko-drezdenecki) województwo zachodniopomorskie: 5470,6729 ha (powiat choszczeński i wałecki) województwo wielkopolskie: 377,84 ha (powiat czarnkowsko-trzcianecki)
Park znajduje się w północno-zachodniej Polsce, na Równinie Drawskiej, w kompleksie Puszczy Drawskiej. Południowa granica Parku przebiega wzdłuż drogi krajowej nr 22.
Położenie geograficzne Parku: długość geograficzna od 15°45′ do 16°45′E szerokość geograficzna od 53°00′ do 53°15′N
Lasy na terenie Parku zajmują 83% powierzchni. W większości są to lasy bukowe i dębowo-bukowe, a także bory sosnowe. Ponadto 10% powierzchni wodnej Parku zajmują jeziora wraz z rzekami. Główne rzeki to: Drawa i Płociczna. Jeziora: 20 zbiorników wodnych, w tym unikatowe w skali kraju jezioro Czarnka. Największe jezioro to Ostrowite.