W rzeczywistości część jednostek była dopiero w trakcie organizacji lub nie miała pełnych stanów osobowych.
Dystans państw Rzeszy od miejsca działań wojennych połączony z późną mobilizacją uniemożliwił dołączenie ich oddziałów do armii austriackiej na początku wojny.
Dodatkowo armię cesarską wsparł trzytysięczny korpus kawaleryjski zaciężnych wojsk polskich pod wodzą Hieronima Lubomirskiego, zwerbowanych na terenie Polski. 1 lutego 1683 r. na ochotniczy nabór tych oddziałów zgodził się król Polski.
Mobilizacja austriacka była energiczna, lecz opóźniona. Armia posiadała bogate doświadczenie wojenne z walk z Francuzami i Turkami. Nie była to jednak siłą wystarczająca na samodzielne pobicie armii tureckiej. Głównym dowódcą został książę Karol Lotaryński.
Nie znając planów tureckich, w trakcie marcowej rady wojennej zadecydowano rozmieścić na granicy 5 korpusów osłonowych (łącznie 29 200 żołnierzy). Główna armia pod wodzą Karola Lotaryńskiego miała skoncentrować się na południe od Preszburga. 6 maja siły austriackie dokonały koncentracji pod Kittsee. Liczyły 14 regimentów piechoty (21 600 żołnierzy), 14 regimentów jazdy i dragonii (10 800 jazdy) oraz około 6 tys. milicji węgierskiej (głównie huzarzy), łącznie około 40 tys.