Na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego był studentem prawa w pierwszym semestrze roku 1917/1918.
Został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem Wodza Naczelnego Wojsk Polskich z 1 listopada 1918 w grupie byłych oficerów armii austro-węgierskich i 7 stycznia 1919 przydzielony w stopniu podporucznika do 8 pułku piechoty w Krakowie. Brał udział w walkach o ustalenie granic z lat 1918-1921. Został zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem rezerwowym macierzystego 11 pułku piechoty, w okresie pokoju stacjonującego w garnizonie Tarnowskie Góry. Później został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych i zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1934 był oficerem rezerwy 10 dywizjonu taborów z Przemyśla i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Rzeszów.
Kontynuował studia prawnicze na UJ, gdzie w 1922 zaliczono mu służbę wojskową jako trzy półrocza do drugiego okresu studiów. Uzyskał absolutorium 13 kwietnia 1923, zdał egzamin sądowy 10 grudnia 1923 i zdobył stopień doktora praw 22 maja 1926.