W maju 1976 po niepowodzeniu podczas egzaminu na siódmy dan w Kioto porzucił pracę w firmie i całkowicie oddał się nauczaniu w rodzinnym Shinbukan Ishidō Dojo. Jesienią tego samego roku ponownie podszedł do egzaminu na 7. dan w Fukushimie podczas 11. wszechjapońskich mistrzostw iaidō. Szczególne wrażenie zrobił na nim Kawaguchi Toshihiko, również posiadacz 6. dan, który podobnie jak Ishidō, zdawał wówczas egzamin. Shizufumi Ishidō uzyskał stopień 7. dan oraz tytuł kyoshi w wieku 31 lat.
W wieku 40 lat poświęcił się całkowicie treningom. Codziennie przez sześć godzin (od 9.00 do 15.00) ćwiczył iaidō, którego uczył go ojciec (Musō Shinden-ryū) oraz kata Zen Ken Ren iai. Wiele czasu spędzał wówczas także na lekturze książek omawiających teorię różnych szkół iaidō i innych sztuk walki (budō). Wśród mistrzów z tytułem hanshi w iaidō jako szczególnie ważnych wymienia Yoshiriego Sakamoto (9. dan hanshi z Osaki), Hisashi Nukatę oraz Masatake Hashimoto. Duży wpływ na rozumienie iaidō przez Ishidō miał także fakt, iż wielokrotnie (niemal co miesiąc) w owym czasie brał udział w zawodach w całej Japonii, zarówno jako zawodnik, jak i sędzia.