Po utworzeniu w Czerniowcach w 1875 Uniwersytetu Franciszka Józefa I pracował na nim od 1876 jako profesor nadzwyczajny w zakresie botaniki, a następnie od 1881 jako profesor zwyczajny w zakresie botaniki i farmakognozji. Od 1877 organizował, a następnie kierował ogrodem botanicznym uniwersytetu, współpracując ze sprowadzonym także ze Lwowa Karolem Bauerem (1818–1894). Zorganizował także, a potem był od 1877 także dyrektorem uniwersyteckiego Instytutu Botanicznego. Ten ostatni dzięki jego staraniom pod koniec XIX w. stał się bardzo dobrze wyposażoną placówką badawczą. Przebywając w Czemiowcach utrzymywał nadal żywe kontakty z naukowcami galicyjskimi, m.in. z Emilem Godlewskim (1847–1930), Edwardem Janczewskim (1846–1918) i Józefem Rostafińskim (1850–1928).
Jego dorobek naukowy nie jest liczebnie wielki i obejmuje 14 prac. Głównym obszarem jego naukowych zainteresowań była anatomia i cytologia, w mniejszym stopniu taksonomia roślin. W 1879 r., mając 31 lat dokonał odkrycia połączeń międzykomórkowych, które w 1901 Edward Strasburger nazwał plazmodesmami. Dzięki temu odkryciu na trwale wszedł do historii botaniki światowej. Jak pisze jego biograf Piotr Köhler: "odkrycie to całkowicie zmieniło naukowe spojrzenie na roślinę. Poprzednio była dla botaników tylko „agregatem oddzielnych komórek”.