W 1934 roku powstała powiększona wersja szybowca oznaczona jako „Wrona-bis”. W nowej wersji zwiększono o 0,5 m rozpiętość skrzydeł, masa własna szybowca wzrosła do 75 kilogramów, co pozwoliło na wykonywanie na szybowcu lotów przez pilotów o masie ciała do 80 kg. Powierzchnia nośna wzrosła o 0,7 m² a wydłużenie płata zwiększyło się o 0,5 jednostki. thumb|left|Szybowiec Wrona-bis na tzw. „szubienicy” – naziemnym trenażerze Popularność tej konstrukcji i zapotrzebowanie lokalnych ośrodków szybowcowych spowodowało, że produkcja licencyjna ruszyła również w Harcerskich Warsztatach Szybowcowych (gdzie zbudowano 23 egzemplarze), Śląskich Warsztatach Szybowcowych w Bielsku (wyprodukowano 40 egz.) oraz w Wojskowych Warsztatach Szybowcowych w Krakowie (zbudowano ponad 100 sztuk). Ponadto ok. 50 „Wron” i „Wron-bis” zbudowały lokalne koła szybowcowe na podstawie zakupionej dokumentacji. Łącznie w Polsce wyprodukowano ok. 450 egzemplarzy szybowca obu wersji. Na bazie udostępnionej dokumentacji tworzono też inne warianty szybowca. W czerwcu 1933 roku w Miejskim Ośrodku Szybowcowym w Warszawie przebudowano „Wronę” dostosowując ją do potrzeb szkolenia pilotów samolotowych. Przebudowa objęła dodanie osłony kabiny wykonanej ze sklejki i modyfikację podwozia.