Gustaw Spława-Neyman (ps. „Jan Andrzej Czajka”, „Grzymała”, ur. 1890 w Dąbrówce koło Kijowa, zm. 1966 w Puszczykowie) – polski leśnik, działacz ochrony przyrody, żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys Jego ojcem był Hermogenes (1855–1938). Gustaw studiował na uczelniach Krakowa (Uniwersytet Jagielloński), Wiednia (leśnictwo na Wyższej Szkole Rolnej) i Warszawy (Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie). W Krakowie angażował się w działalność polskich organizacji niepodległościowych. W 1918 przedostał się do Warszawy i wstąpił do 1. pułku szwoleżerów. Został ranny podczas zdobywania Wilna w kwietniu 1919.
W 1924 został leśniczym w Kartuzach, a potem pełnił tę funkcję w Ludwikowie na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego (1931–1939 i 1945–1953). Za swoją działalność (głównie w Polskim Związku Zachodnim) był inwigilowany przez hitlerowską piątą kolumnę i znalazł się na liście trzydziestu osób z Mosiny przeznaczonych do rozstrzelania przez Niemców. Szczęśliwie uniknął śmierci, ponieważ 5 września 1939 ewakuował się z rodziną do Kiwerc (Wołyń), skąd w listopadzie tego samego roku przeprowadził się do Lwowa. Za zgodą sowietów wyjechał stamtąd do Warszawy, potem pełnił funkcję technika leśnego w Końskich. Od 1941 należał do Związku Walki Zbrojnej, a potem do Armii Krajowej (ps. „Grzymała”).