Od grudnia 1881 służył w otoczeniu gubernatora Rumelii Wschodniej, Aleko Bogoridiego i wziął udział w audiencji Bogorodiego u sułtana.
W latach 1882–1884 kształcił się w szkole wojskowej w Petersburgu, powrócił do kraju we wrześniu 1885 by wziąć udział w wojnie serbsko-bułgarskiej. 12 listopada 1885 walczył w bitwie pod Caribrodem jako oficer zwiadu. Został wtedy odznaczony Orderem Waleczności IV klasy. Po zakończeniu wojny odbył kurs z zakresu fortyfikacji w szkole wojskowej w Sofii. W 1886 należał do grona organizatorów zamachu stanu, skierowanego przeciwko Aleksandrowi Battenbergowi, a następnie wyemigrował do Rosji, gdzie ukończył studia w Akademii Inżynierii Wojskowej i służył w armii rosyjskiej. Po złagodzeniu sporów rosyjsko-bułgarskich w 1898 Wazow powrócił do kraju i podjął pracę w Inspektoracie Inżynierii Wojskowej. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy kompanii pionierów, szefa korpusu inżynierów armii bułgarskiej, a w 1908 objął stanowisko inspektora korpusu inżynieryjnego. Wobec oskarżeń o korupcję, związaną z dostawami materiałów wybuchowych został zwolniony z wojska w maju 1908.