Prawdopodobnie w XIX wieku (lub wcześniej) wybudowano tu pałac w stylu włoskich willi renesansowych. Przebudowano go prawdopodobnie w latach 70. XIX wieku. Był to budynek dwukondygnacyjny w swej centralnej, mocno wysuniętej ryzalitem, pięcioosiowej części z parterowymi, czteroosiowymi skrzydłami bocznymi. Od strony podjazdu wejście stanowił ogromny parterowy jakby portyk w wielkim balkonem otoczonym balustradą, wspartym na cienkich kolumienkach. Kryte galerie łączyły boczne skrzydła pałacu ze stojącymi obok oficynami. Okna elewacji ogrodowej były rozstawione ciaśniej, co pozwoliło na zaplanowanie ich siedmiu w centralnym ryzalicie. Balkon ogrodowy był wsparty na arkadach. Z balkonu na dolny taras prowadziły dwustronne, załamane schody, i dalej po kilkunastu stopniach – wprost do ogrodu. Dom stał na skłonie wzgórza, co powodowało, że od strony ogrodu był znacznie wyższy, uwidaczniając wysokie sutereny. Pałac był przykryty niskim, dwuspadowym dachem na środkowym korpusie i na skrzydłach.
Zewnętrzny wygląd pałacu jest znany z rysunku Napoleona Ordy i kilku zdjęć z około 1914 roku. O wnętrzach pałacu praktycznie nic nie wiadomo. Znajdowała się w nim bogata biblioteka licząca około 10 tysięcy woluminów.
Schlossberg był znany ze wspaniałego parku angielskiego i ogrodu kwiatowego.