Pojedynczy parowóz typu W2A o numerze fabrycznym 179 powstał w 1928 roku w Pierwszej Fabryce Lokomotyw w Polsce (Fablok) w Chrzanowie, na zamówienie Ministerstwa Spraw Wojskowych z 1927 roku, jako prototyp lokomotywy dla wojskowych kolei polowych. Wyprodukowanie podwozia z silnikami i układem napędowym Fablok zlecił jednak Warszawskiej Spółce Akcyjnej Budowy Parowozów (WSABP), a kotła – zakładom Fitzner-Gamper-Zieleniewski w Sosnowcu. Parowóz na tor szerokości 600 mm ostatecznie nie został przejęty przez wojsko, ale przez Polskie Koleje Państwowe.
Parowóz typu W2A otrzymał na PKP pierwotnie oznaczenie D3-1002 i służył początkowo na Kolei Sierpc – Lubicz, a od 1938 roku na innych kolejach. Podczas II wojny światowej został przejęty przez koleje niemieckie. Po wojnie ponownie przejęty przez PKP, powrócił do eksploatacji na Kolei Ostrołęckiej. W 1947 roku został zaliczony do zbiorczej serii Tx3, otrzymując oznaczenie Tx3-427. W 1961 roku otrzymał ostateczne oznaczenie Tx26-427, mylnie zaliczony do serii Tx26 (mimo że z uwagi na rok zatwierdzenia dokumentacji powinien zostać oznaczony Tx28).