W kolejnych latach przystąpiono do budowy nowych tras, przede wszystkim poprzez wydłużanie dotychczasowych. W ten sposób tramwaj zaczął docierać do Łazienek, Dębca i Golęcina (1925), Ogrodu Botanicznego i Błoni Grunwaldzkich (1926) oraz Górczyna (1928). Ograniczono także kursowanie tramwajów po Starym Mieście – przejazdy między placem Świętokrzyskim (Wiosny Ludów) i placem Wolności odbywały się ul. Podgórną i nowym fragmentem torowiska w al. Marcinkowskiego. W związku z tym, w 1927 rozebrano tory biegnące ul. Wrocławską. Rok później zaprzestano kursów ulicami Małe Garbary i Wroniecką. mały|Wagon doczepny typu P1D Po reformie gospodarczej spółka przystąpiła także do zakupu nowych tramwajów: 15 wagonów silnikowych typu Ringhoffer (1926), 20 sztuk wyprodukowanych przez fabrykę L. Zieleniewskiego w Sanoku (1929–1930). Równolegle do dostaw z Sanoka, w warsztatach przy ul. Gajowej zbudowano 20 niskowejściowych wagonów doczepnych, oznaczonych P1D, popularnie nazywanych (ze względu na konstrukcję) dwoma pokojami z kuchnią.