Nadawany był zarówno za zasługi cywilne jak i wojskowe wobec państwa.
Insygnia left|thumb|120px|Błędny sposób noszenia (przez niewłaściwe ramię). Odznaka orderowa miała kształt krzyża kawalerskiego wykonanego w złocie i emaliowanego na czerwono, a do 1815 ramiona wykonywano z czerwonego szkła rubinowego.
Medalion środkowy awersu zawierał wizerunek świętego w złotej zbroi i na koniu. Medalion rewersu to ukoronowany monogram Aleksandra Newskiego.
Między ramionami krzyża znajdowały się ukoronowane dwugłowe orły rosyjskie typu kolistego. W XVIII w. orły miały rozpostarte skrzydła i trzymały w szponach wiązki błyskawic i wieńce laurowe.
Krzyż orderu, w przypadku komandorii, noszony był na szyi poniżej krzyży orderowych Orderu św. Jerzego II i III kl.
Gwiazda orderowa była srebrna, ośmiopromienna, z okrągłym medalionem środkowym z łacińskim monogramem świętego S A (Sanctus Alexander), otoczonym dewizą orderu ЗA TPYДЫ И OTEЧECTBO (za pracę i ojczyznę). Noszono ją poniżej gwiazd Orderu św. Jerzego I i II kl. oraz gwiazdy Orderu św. Włodzimierza I kl., a zdejmowano przy gwieździe Orderu św. Andrzeja.
Od 1855 za bohaterskie czyny wojenne można było otrzymać order ze złotymi mieczami, które na krzyżu były podkładane pod orły między jego ramionami, a na gwieździe w formie skrzyżowanej pod środkowym medalionem.