15 grudnia 1875 roku nastąpiło otwarcie szpitalaMaria Wojtczak, Diakonissenanstalt w Poznaniu. Od Zagórza do Königstrasse (1865–1875) https://pressto.amu.edu.pl/index.php/e/article/download/3728/3765., do którego przewieziono chorych z działającego do tej pory zakładu przy ul. Zagórze. W lutym 1876 dokonano poświęcenia budynkuhttps://repositorium.uni-muenster.de/document/miami/f8dd2e83-32ad-4efc-bc29-bbb7181f7af4/BOKG5.pdf, s. 42. W latach 1882–1883 i ponownie w 1889–1890 gmach szpitala był rozbudowywany. Szpital posiadał własną aptekę i piekarnię. Mógł pomieścić równocześnie do stu chorych. Zakład stosował podział świadczenia usług pielęgnacyjnych w trzech klasach, odpowiadających statusowi majątkowemu pacjentów. Jednakże naczelną ideą placówki było przyjmowanie każdego chorego bez względu na jego stan finansów. Realizacji tej zasady służyły fundacje i zapisy testamentowe, m.in. istniała fundacja cesarza Wilhelma i cesarzowej Augusty, powołana na cześć pary cesarskiej przez Vaterländischer Frauen-Verein (Ojczyźniany Związek Kobiet), opłacająca co roku 600 tzw. dni pielęgnacyjnych. Inne fundacje opłacały łóżka dla chorych wraz z kompletną opieką nad chorym, gdzie ofiarodawca mógł decydować, który pacjent ma być hospitalizowany. Ofiarodawcami takich fundacji byli m.in. Hermann Kennemann, wspólnota parafii St.