Ściana zarodni otwiera się pękając wzdłuż tzw. pierścienia (annulus) – szeregu komórek o zgrubiałych ścianach, w starszych liniach rozwojowych podłużnie, w nowszych – poprzecznie. Zarodniki Są tetraedryczne kuliste, eliptyczne lub spłaszczone dwubocznie. Są jednakowe lub zróżnicowane (tylko u salwiniowców).

Systematyka Paprocie przez długi czas z niewielkimi modyfikacjami klasyfikowane były zgodnie z systemem Wettsteina publikowanym w kilku edycjach w I połowie XX wieku. Paprocie cienkozarodniowe Filicidae były zestawiane zwykle jako jedna z siedmiu podklas paproci obok m.in. różnozarodnikowych Marsylidae i Salviniidae oraz długoszowych Osmundidae. W 1966 nazwę naukową dla tej podklasy w brzmieniu Polypodiidae opublikowali Arthur Cronquist, Armen Tachtadżian i Walter Zimmermann. W latach 90. XX wieku i na początku XXI wieku, głównie dzięki analizom genomów chloroplastowych, poznane zostały relacje pokrewieństwa w obrębie paproci istotnie zmieniające dotychczasową systematykę tej grupy roślin. Paprocie różnozarodnikowe okazały się zagnieżdżone wśród paproci cienkozarodniowych, a kladem w pozycji bazalnej dla całej grupy znalazły się długoszowe. W 2004 Pryer i in. dowiedli, że grupa taka jest monofiletyczna. W 2006 Smith i in.