Za opisane wyżej czyny ówczesny dowódca pułku kapitan Piotr Kończyc sporządził 7 stycznia 1924 wniosek o odznaczenie kapitana Witowskiego Orderem Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 52 pułku piechoty w Złoczowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1350. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 był dowódcą 9. kompanii. W listopadzie 1927 został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko oficera przysposobienia wojskowego. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 106. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego 52 pp. W marcu 1932 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko kwatermistrza. W 1938 zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”.
Po kampanii wrześniowej przebywał w Oflagu VI E Dorsten i Oflagu VI B Dössel. Do kraju wrócił 11 listopada 1945.
Zmarł 3 lipca 1963. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie (kwatera 6 WOJ-7-11).