Aby prześcignąć „Great Western” w wyścigu przez Atlantyk, usunięto z „Siriusa” część kabin pasażerskich, żeby zrobić miejsce na dodatkowe magazyny z węglem. „Sirius” opuścił Londyn trzy dni przed „Great Western” i wypłynął w dziewiczy rejs do Nowego Jorku z portu w Cork 4 kwietnia 1838 roku. „Great Western” opóźniony pożarem, wyruszył dopiero 8 kwietnia z Bristolu.
„Sirius” dotarł do celu 22 kwietnia jako pierwszy, pokonując statek rywala. „Great Western” przypłynął następnego dnia, mając na pokładzie 200 ton węgla. Choć „Sirius” pierwszy zdobył Błękitną Wstęgę płynąc 18 dni, 14 godzin i 22 minuty z prędkością 8,03 węzłów (14,87 km/h), to radość z ustanowionego rekordu nie trwała długo, gdyż podróż „Great Western” okazała się szybsza, płynąc 15 dni i 12 godzin z prędkością 8,66 węzłów (16,04 km/h).
Pierwsza podróż „Great Western”, choć była dobra nawigacyjnie, nie udała się prestiżowo. Reklamowano „Great Western” jako parowiec, który pierwszy przepłynie Atlantyk używając wyłącznie maszyny parowej. Pomimo porażki to „Great Western” okazał się całkowicie zadowalającą jednostką i stał się wzorem dla przyszłych transatlantyckich parowców, ponieważ od samego początku był projektowany w celu pokonania Atlantyku.