Kolejne lata spędził w Częstochowie, gdzie - zaangażowany przez Iwo Galla - był najpierw aktorem, a następnie reżyserem i dyrektorem (od 1935 roku) Teatru Miejskiego Kameralnego.
Podczas II wojny światowej nie angażował się scenicznie, pracując w Warszawskiej Izbie Rolniczej. Po zakończeniu walk powrócił do Częstochowy, gdzie reaktywował w lutym 1945 roku tamtejszy Teatr Miejski. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i rozpoczął kolejne studia (m.in. historię sztuki). Występował na scenach teatrów Krakowskich: Starego, im. Juliusza Słowackiego oraz Kameralnego TUR. Gościnnie reżyserował w Opolu i Gorzowie Wielkopolskim. W 1949 roku miał zostać dyrektorem objazdowego Teatru Młodego Widza, ostatecznie jednak zespół nie powstał. Brodzikowski kolejne lata spędził w Bielsku-Białej, gdzie występował i reżyserował w tamtejszym Teatrze Polskim (1949–1953). Następnie pracował w Teatrach Dramatycznych w Szczecinie (1953–1954) oraz w teatrach łódzkich: Powszechnym i Młodego Widza (1954–1957). W tym czasie nawiązał współpracę z łódzką Państwową Wyższą Szkołą Teatralną, gdzie w latach 1957–1966 reżyserował spektakle dyplomowe.