Tak jak wchodzi on w konkretny obszar społeczny, tak samo wychodzi on z niego, prosto w eteryczną strefę, gdzie język jest porywający.” Vivi Edström zauważa, że powieść Lagerlöf operuje środkami nie dającymi się ze sobą połączyć. Jednym z nich jest brutalny obiektywizm w opisie społecznej nędzy i dekadencji, a innym ekstatyczna wizja czystości i łaski. Ulla-Britta Lagerroth zwraca również uwagę, że pojedyncze rozdziały są zbudowane jak sceny teatralne, że opierają się na scenicznych środkach budowania napięcia i dramaturgii. Styl powieści, nazywanej przez P.O. Enquista w eseju „Den medberoende sagoförtäljerskan” (1997) „literaturą trywialną’’, „literaturą kolportażową”, „przesłodzeniem’’, „melodramatem’’, tłumaczy się jako świadomą strategię, dzięki której Selma Lagerlöf mogła potraktować alkoholizm jako temat, a równocześnie zamaskować tło biograficzne. Enquist uważa również, że Selma Lagerlöf nie zniżyła się do literatury trywialnej, a „stworzyła ją od wewnątrz, z tymi elementami niewinności, które trzeba mieć, by móc tworzyć wielką sztukę z trywialności’’.