Wiatrak z Domaradza – mały kozłowy młyn wiatrowy zbudowany w 1926 w Domaradzu, a znajdujący się obecnie w Parku Etnograficznym Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku.

Nieduże drewniane chłopskie wiatraki gospodarskie były charakterystycznym akcentem krajobrazu Pogórza w prawie całym XX w.

Historia Drewniany wiatrak używany do przemiału zboża, zbudowany w Domaradzu w 1926 reprezentuje grupę małych chłopskich młynów wiatrowych masowo powstających na początku XX w. na Pogórzu. Na obszarze obejmującym kilkadziesiąt miejscowości w okolicach Gorlic, Jasła, Krosna, Strzyżowa i Brzozowa w czasie jednego półwiecza zbudowano blisko 2000 wiatraków. W okresie międzywojennym w samym tylko Domaradzu było 67 takich wiatraków, a w pobliskiej Orzechówce około 200.

Elektryfikacja wsi spowodowała, że razem z nadejściem trzeciej ćwierci XX w. niemal wszystkie pogórzańskie wiatraki odeszły do historii.

W zimie 1967 wiatrak został zakupiony od jego ostatniego właściciela Stanisława Knurka przez Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku i przewieziony na teren Parku Etnograficznego na specjalnie skonstruowanych saniach.