W wiatraku zamiast skrzydeł zastosowano udoskonalony sposób poboru mocy wiatru za pomocą koła wiatrowego. Pojawił się on w latach 20. XX w. i wyparł wcześniejsze młyny skrzydłowe. Koło wiatrowe o średnicy 500 cm składa się z promieniście rozchodzących się żerdzi przytwierdzonych do grubej prostokątnej metalowej blachy osadzonej na głowicy wału skrzydłowego, dwóch przybitych do nich okręgów z wygiętych żerdzi oraz szeregu drewnianych łopatek umieszczonych na tych okręgach. Łopatki o wymiarach 110x20 cm zgrupowane są po 3, z odstępami pomiędzy każdą z grup, a każdą ustawiono ukośnie do płaszczyzny koła wiatrowego za pomocą trójkątnej podkładki. Wklęsła forma koła wiatrowego przypomina współczesną antenę satelitarną.
System transmisji siły wiatru na kamienie żarnowe wykonano z drewna. Wewnątrz na wale skrzydłowym umieszczono koło paleczne zwane też palczastym ze względu na drewniane kołki – „palce” osadzone na jego bocznej stronie. Koło paleczne wraz z zazębiająca się z nim latarnią (drążkiem trybowym) tworzy układ przekładni przenoszący ruch obrotowy wału koła wiatrowego na ruch pionowy sztangi zwanej sochą, która wprawia w ruch górny kamień żaren. Optymalną prędkość sochy czyli żaren uzyskiwano za pomocą odpowiedniej ilości palców na kole palecznym i cywi w latarni. Tutaj uzyskano sześciokrotne zwiększenie szybkości żaren.