W budynku na ulicy Romanowicza na parterze mieściła się założona przez Związek składnica krajowych wód mineralnych. Na piętrze powołany przez Związek zakład kredytowy, redakcja czasopisma „Nasze Zdroje” i sale posiedzeń. Odbywały się w niej nie tylko zebrania Związku i jego komisji, ale również zaprzyjaźnionych organizacji takich jak komisja przemysłowo-lekarska Towarzystwa lekarzy lwowskich czy wydziału Towarzystwa Higieny. Zgodnie ze statutem i uchwałami I zjazdu przemysłowo-balneologicznego Związek zorganizował we wrześniu 1911 roku II zjazd w Krynicy.
W 1920 roku zmienił nazwę na Polski Związek Zdrojowisk, Uzdrowisk i Kąpielisk Morskich z siedzibą we Lwowie i ekspozyturą w Warszawie, a w 1925 roku Związek Uzdrowisk Polskich. Podczas zebrania pod przewodnictwem Jana Potockiego podjęto decyzję o przeniesieniu siedziby do Warszawy.
Pismo Do 1 kwietnia 1914 roku oficjalnym pismem były „Nasze Zdroje”. Od 1 kwietnia stało się nim czasopismo „Zdrojownictwo i Turystyka”. Związek otrzymywał od Sejmu subwencję 300 koron na wydawanie własnego pisma.