W 1949 został wykładowcą Wyższej Szkoły Handlowej we Wrocławiu, gdzie utworzył i kierował jako zastępca profesora Katedrą Rachunkowości. Od 1950 pracował w przekształconej z WSH Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu, gdzie początkowo był kierownikiem Katedry Rachunkowości i dziekanem Wydziału Finansów, a od stycznia 1951 do września 1952 rektorem WSE, w miejsce usuniętego z uczelni Kamila Stefki.
Jesienią 1952 powrócił do Krakowa i rozpoczął pracę w tamtejszej Wyższej Szkole Ekonomicznej. Tam został kierownikiem Katedry Rachunkowości (od 1969 Zakładu Teorii Rachunkowości), w latach 1953–1956 był prorektorem WSE. W 1956 otrzymał stopień docenta, w 1962 tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1968 tytuł profesora zwyczajnego. W 1970 przeszedł na emeryturę. W 1972 otrzymał tytuł doktora honoris causa Wyższej Szkoły Ekonomicznej we WrocławiuDoktorzy honoris causa Uczelni.
Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor SC2, rząd 3, nr grobu 14).
Publikacje