Jerzy Karol Kobylański (ur. 6 kwietnia 1886 w Sołohubówce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 6 kwietnia 1886 we wsi Sołohubówka, w ówczesnym powiecie lipowieckim guberni kijowskiej., w rodzinie Michała i Stanisławy z Morawskich. Ukończył gimnazjum w Kijowie i Instytut Weterynaryjny w Dorpacie. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej.
Czas pełnienia służby w Wojsku Polskim liczono mu od 1 listopada 1915. Służył nieprzerwanie w 5 pułku ułanów, którego pokojowym garnizonem była Ostrołęka. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 355. lokatą w korpusie oficerów jazdy, a 27 stycznia 1930 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 24. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 30 kwietnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku.