W 1972 roku Uniwersytet Nowojorski przyznał mu prestiżowy tytuł „Great Teacher”.
Twórczość Był jedną z najważniejszych postaci amerykańskiego życia muzykologicznego w XX wieku, intensywną działalność dydaktyczną łączył z badaniami nad muzyką dawną. Najważniejszymi publikacjami Reese’a były Music in the Middle Ages (wyd. Nowy Jork 1940) oraz Music in the Reneissance (wyd. Nowy Jork 1954). Przy ich pisaniu przeprowadził dogłębne studia, w zakresie słabo poznanych tematów kultur muzycznych Bliskiego Wschodu, chrześcijańskich kościołów wschodnich i wschodniej Europy konsultował się ze specjalistami w tych dziedzinach, niekiedy zlecając napisanie im całych partii tekstu. Monografię poświęconą muzyce w średniowieczu podzielił na trzy części: obszerny wstęp dotyczący muzyki w starożytności oraz rozdziały omawiające monodię religijną i świecką i rozwój polifonii. Jako umowną datę końca epoki przyjął 1453 rok, a ostatnim chronologicznie omawianym kompozytorem jest Guillaume Dufay. Pracę dotyczącą renesansu podzielił na dwa okresy, których granicą jest twórczość Josquina des Prés.