W końcu zdecydowała się na samodzielność – wynajęła mieszkanie i założyła mały salon literacki, gdzie przyjmowała znane osobistości francuskiej nauki i kultury, wśród nich był: książę de Choiseul, Mademoiselle Clairon, Bernard Fontenelle, Élie Fréron, Marie Thérèse Rodet Geoffrin, Claude Adrien Helvétius, Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes, Pierre de Marivaux, Monteskiusz, Jean Pâris de Monmarte, Antoine Prévost, Jean-Jacques Rousseau i Anne-Robert-Jacques Turgot.
Twórczość thumb|Pierwsza strona Listów Peruwianki Debiutowała nowelą Zły przykład źródłem zarówno cnót, jak i wad (Le mauvais exemple produit autant de vertus que de vices). Największym osiągnięciem Françoise de Graffigny były Listy Peruwianki (Lettres d’une Péruvienne), powieść epistolarna. Pierwsza redakcja, opublikowana w roku 1748, zawierała trzydzieści osiem listów. Druga wersja, wzbogacona o trzy listy, z dodanym wprowadzeniem historycznym, wydana została w roku 1752. Listy Peruwianki były jednym z największych sukcesów wydawniczych Oświecenia. Miały czterdzieści dwa wydania, powieść przetłumaczono na języki włoski, angielski, rosyjski, niemiecki, hiszpański, portugalski, szwedzki, także polski. Polski przekład, w tłumaczeniu Jacka Idziego Przybylskiego, ukazał się w 1784 r.