Wprowadzono go na te urzędy 27 maja 1637. Objął też równolegle przynależne mu probostwo Panny Marii w Gdańsku. Miał już w tym czasie beneficjum w Fordonie (probostwo parafii św. Mikołaja).
Po powrocie do Polski ziemi bytowskiej i lęborskiej poświęcił się intensywnie rekatolicyzacji tych terenów. Stworzył w farze lęborskiej (odebranej luteranom) główny kościół katolicki odzyskanych ziem. W 1638 udał się do Rzymu, aby uzgodnić z Józefem Kalasancjuszem utworzenie kolegium pijarów w Lęborku i mimo że lokalizację zatwierdził papież Urban VIII, to ostatecznie do założenia szkoły nigdy nie doszło.
W 1635 ufundował w kościele w Pręgowie kamienne epitafium dla Adama Gołyńskiego, jego poprzednika na stanowisku oficjała pomorskiego i gdańskiego. Uczestniczył w pracach sądów konsystorskich oraz w synodzie pomorskim w Subkowach 25 września 1640. Świadczył usługi prawne dla cystersów oliwskich. Zaprzyjaźnił się wówczas z opatem Aleksandrem Kęsowskim. Kreatywnie wdrażał reformę trydencką. Dzięki jego naciskom wydano rytuał rzymski dla archidiakonatu pomorskiego.