Budowa List z 22 lutego 1838 sekretarza przedsiębiorstwa wydobywczego General Mining Association (GMA) G.B. Foorda, zarządzającego kopalnią węgla kamiennego w nowoszkockim Albion Mines (od 1870 Stellarton) w hrabstwie Pictou, stanowił wezwanie wystosowane do brytyjskich inżynierów braci George’a i Johna Renniego do składania ofert, które miało dotyczyć budowy trzech lokomotyw parowych na węgiel o prostej budowie (dla kolei normalnotorowej: rozstaw szyn 4′8½″, tj. 1435 mm, w większości z minimalnymi nachyleniami (poniżej 2%), o najostrzejszym promieniu łuku rzędu około 500 m, tj. 25 ch), zdolnych do ciągnięcia 150 t brutto w dół rzeki przy prędkości ok. 13 km/h (8 mph) i powrotu z ważącymi 50 t pustymi węglarkami przy prędkości ok. 19 km/h (12 mph) . Ostatecznie kontrakt na dostarczenie lokomotyw (a także obrotnic) uzyskał jako podwykonawca Timothy Hackworth najpewniej za pośrednictwem Michaela Longridge’a, który pozostawał w kontakcie z będącym w bliskich stosunkach z GMA angielskim inżynierem górnictwa Johnem Buddle’em..