Najważniejszym pojęciem dla etyk aretaicznych jest cnota (tłumaczona na polski także jako dzielność czy sprawność). Jest to cecha czy dyspozycja jakiejś osoby mająca pozytywną wartość moralną. Cnota jako dyspozycja do działania nie ma charakteru czysto rutynowego, lecz zawsze podlega praktycznemu namysłowi. Można się jednak w niej ćwiczyć i o nią dbać. Praktyka w cnocie pozwala na łatwiejsze podążanie za nią, nigdy nie jest to jednak działanie zupełnie rutynowe i bezrefleksyjne.
To cnoty mają leżeć u podstaw działań ludzkich, dlatego też ich pielęgnowanie jest podstawą właściwego działania. Takie traktowanie działań spotkało się z krytyką ze strony zwolenników sytuacjonizmu w etyce, którzy, wychodząc od twierdzeń psychologii i neuronauk, wskazywali, że działanie ludzkie wyznaczane jest przez kontekst sytuacyjny, a istnienie "uprzednich ludzkich dyspozycji" (czy cnót) nie ma silnych naukowych podstaw.