Na początku wojny – po udziale w kampanii wrześniowej – trafił do niewoli. Udało mu się jednak uciec z transportu do obozu jenieckiego. W czasie okupacji imał się różnych zajęć, ale równocześnie prowadził działalność dydaktyczną. W 1941 został aresztowany przez Niemców i stał się więźniem Pawiaka. Również stamtąd udało mu się wydostać. Walczył w powstaniu warszawskim w szeregach Zgrupowania „Kuba” – „Sosna”, najpierw na Starym Mieście, później na Śródmieściu Północnym. W czasie walk powstańczych został ranny. Po upadku powstania ponownie trafił do niewoli. Przebywał najpierw w stalagu w Łambinowicach, a następnie w oflagu w Murnau (był wówczas podporucznikiem Armii Krajowej).

Po wojnie kontynuował pracę dydaktyka i naukowca na Uniwersytecie Warszawskim; prowadził zajęcia z języka czeskiego. W latach 1948–1952 uczył języka polskiego na uczelni w Pradze. Od 1952 roku pracował jako adiunkt Katedry Filologii Słowiańskiej na warszawskim uniwersytecie, a od roku 1955 – jako docent. Na emeryturę przeszedł w 1978.