Giewont – masyw górski w Tatrach Zachodnich o wysokości 1895 m n.p.m. i długości 2,7 km. Jego główny wierzchołek, Wielki Giewont, jest zazwyczaj uznawany za najwyższy szczyt Tatr Zachodnich położony w całości na terenie Polski; choć wyższa jest Twarda Kopa w Czerwonych Wierchach, pomija się ją ze względu na niewielką wybitność.
Topografia Masyw Giewontu położony jest między Doliną Bystrej, Doliną Kondratową, Doliną Małej Łąki i Doliną Strążyską. Góruje nad Zakopanem i jest z niego znakomicie widoczny. Tak scharakteryzowała go w 1858 r. Maria Steczkowska w swych „Obrazkach z podróży do Tatrów i Pienin”: Zachodnia część łańcucha Tatrów stanowi południową ścianę téj doliny [Zakopanego]. Tuż nad nią sterczy poważny Giewont, ogromna, skalista, zupełnie naga góra, z całego pasma najwięcéj na północ wysunięta i kształtem swoim różniąca się znacznie od sąsiednich wierchów. Giewont od strony Zakopanego wznosi się niemal wszędzie zupełnie prostopadle, jakby wspaniała, skalista ściana wapienna. Sam wierzch jego tworzy długi i tak wązki grzbiet, że go do ostrza przyrównać można, a przejść po nim niepodobna. Od zachodu wznosi się najwyższy szczyt Giewontu (5740 st[óp].) dostępny jedynie od południa, a od wspomnianego grzbietu głęboką, łukowatą szczerbiną oddzielony.