Kariera wojskowa W 1725 r. wstąpił do armii cesarskiej i brał udział w VII wojnie austriacko-tureckiej w latach 1737–1739. W 1750 został awansowany na kapitana pułku piechoty Daun. W 1753 Hannig został majorem w Wiedniu. Awans na podpułkownika w Pułku Piechoty Bethlen nastąpił w lutym 1755. Również w 1755 został adiutantem generalnym, następnie 1757 Pułkownikiem i adiutantem feldmarszałka hrabiego Dauna. W 1758 został podniesiony do statusu dziedzicznych baronów z predykatem wysoko urodzonym. W 1761 został adiutantem hrabiego Dauna i awansował na Generała sierżanta polowego i dostał się do rady wojennej. W 1766 Hannig przejął komendanturę Akademii Wojskowej na zamku Wiener Neustadt. Z mocą od 1767 awansowany na feldmarszałka porucznika z predykatem doskonałości.
Potyczki i bitwy Według informacji z listu Hanniga do Marii Teresy na przełomie 1758/1759. Stara Orsowa, 8 maja 1738, ranny Bitwa pod Grotką, 23/24 lipca 1739, ranny Pancsova, ranny Trautenau Jahay Braunau Bitwa pod Roucoux, 1746 Bitwa pod Lauffeldt, 1747 Bitwa pod Kolinem, 1757, ranny Bitwa pod Wrocławiem, 1757 Bitwa pod Leuthen, 1757 Atak i szturm w Vilshofen Oblężenie Pragi, 1741 Oblężenie Belgradu, 1739 Oblężenie Nysy, 1741