Wprawdzie polski historyk literatury angielskiej Roman Dyboski scharakteryzował poezje Russella dość chłodno, słowami: mało efektowna pod względem merytorycznym i retorycznym, styl bezpretensjonalny, ton spokojny, ale zaraz przytoczył słowa laureata literackiej Nagrody Nobla z 1923 roku i jednego z najbliższych przyjaciół Æ – W.B.Yeatsa, który powiedział, że w wierszach Russella żarzy się pożerający ogień ciągłej ekstazy duchowej. I rzeczywiście, źródłem jego twórczości były Upaniszady, księgi wschodu i przyroda, a każdy wiersz, jak pisał Dyboski, to wykład mistycznego panteizmu i wyraz kultu ziemi.
Russell był również sprawnym dramaturgiem (pisał sztuki do Abbey Theatre), a także zajmował się teorią literatury. Wydał bardzo cenione teksty estetyczne – Przebudzenie ognia (Awaking of Fires), Kapłan czy bohater? (Priest or hero?) i Pieśń i jej źródła. Rozpoczęte w "The Candle of Vision" (1919) badania krytyczne nad własną twórczością i rozwojem swych poglądów mistycznych prowadzi w dalszym ciągu w (Song and its Fountains (1932)) oraz rozprawy krytyczno-literackie, które zebrał w opublikowanym w 1915 roku tomie Rojenia i marzenia (Imaginations and Reveries).