Dojrzałe konidia są długie elipsoidalne, z zaokrągloną lub zwężoną komórką podstawową i stożkowym wierzchołkiem. Jest on długi wąsko-jajowaty, o największej szerokości powyżej połowy. Większość konidiów zachowuje tę morfologię w miarę starzenia się kolonii; oznacza to, że nie rozwijają stopniowo dziobków po osiągnięciu dojrzałych rozmiarów, przegród i koloru. Co charakterystyczne jednak, wiele konidiów wytwarza długi, nitkowaty dziobek, który utrzymuje szerokość 1,5-2,5 µm na całej swojej długości. Dziobek nie rozgałęzia się, z wyjątkiem rzadko wytwarzanych konidioforów bocznych. W hodowli tworzenie dziobów jest szczególnie widoczne na zarodnikach, które powstają w ciągu 24 godzin na pionowej powierzchni wyciętej w podłożu agarowym.
Konidium zwykle dojrzewa w zakresie wielkości 75-110 × 17-25 µm. Nitkowaty dziobek zwykle pozostaje krótki lub umiarkowanie długi, o długości około 60-160 µm, chociaż często występują inne osiągające długość do 250-300+ µm. Dojrzałe konidia mają do 8-12 przegród poprzecznych i 1-2 dłuższe przegrody w 5-8 segmentach poprzecznych. Wszystkie przegrody są początkowo disstoseptą, eusepty są powstają stopniowo. Konidia są żółto-brązowe ciemniejące do średnio brązowego z poprzeczną euseptą w jeszcze ciemniejszym kolorze. Zewnętrzna ściana jest gładka do wyraźnie brodawkowatej.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pleosporaceae