Kraje Korony Czeskiej, Ziemie Korony Czeskiej lub Korona Królestwa Czech (, , ), znane także jako Kraje Korony Świętego Wacława lub Ziemie Korony Świętego Wacława (cz. ), a także jako Korona Czeska (łac. , cz. ) – historyczny twór państwowy w Europie Środkowej, założony 7 kwietnia 1348 roku przez Karola IV Luksemburskiego, króla Rzymian (Niemiec) i króla Czech, późniejszego cesarza rzymskiego. Był integralną częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego, następnie od 1806 Cesarstwa Austrii, a później od 1867 Austro-Węgier. Istniał formalnie do 1918 roku, w tym właśnie roku Czechy zostały przekształcone w republikę (Czechosłowacja)Úvod do studia práva , Spirit Michal, Grada Publishing, 2010..
Historia mały|upright=0.7|lewo|Dekret Karola IV ogłaszający diecezję ołomuniecką, margrabstwo moraw i księstwo opawskie jako lenna korony czeskiej. RI VIII n. 652 z dnia 7 kwietnia 1348 r. Okres Luksemburski Karol IV został koronowany w Pradze koroną św. Wacława w Katedrze św. Wita przez arcybiskupa praskiego Arnoszta z Pardubic. Korona Czeska obejmowała ziemie rządzone przez króla czeskiego: Królestwo Czech (Czechy właściwe), Margrabstwo Moraw, Księstwa śląskie (większość do 1742 r.), Łużyce (do 1635 r.), Czeski Palatynat (1353–1401) i Marchia Brandenburska (1373–1415).