Nad oknami parteru umieszczone zostały trójkątne naczółki, a nad oknami drugiej kondygnacji odcinkowe gzymsy.
W wyniku często zmieniających się kolejnych właścicieli, wnętrza pałacu ulegały przebudowie; do czasów współczesnych zachował się m.in. hol ze ścianami rozczłonkowanymi pilastrami toskańskimi. W pałacu pomieszczenia podzielone są na: salę główną, salę kredensową, bibliotekę, salę kominkową i salę granatową.
Pierwotnie do pałacu od północy i wschodu przylegała parterowa oficyna
Pałac w testamencie zapisany był synowi Aleksandry – Leonowi, ale w 1864 roku został sprzedany Berkowi i Izaakowi Lichtenbaumom. W roku 1879 majątek nabyła Stefania z Ilińskich Laska, żona Władysława Laskiego, dyrektora Banku Międzynarodowego w Petersburgu. Najprawdopodobniej z jej inicjatywy pałac został przebudowany przez syna Henryka Marconiego, Leandra. Podobny budynek zaprojektowany przez Leandra Marconiego i utrzymany w stylu neorenesansowej wilii, znajduje się przy Alejach Ujazdowskich 27 w Warszawie i znany jest pod nazwą pałacyku Wilhelma Raua. W 1892 roku majątek nabyła Maria z Kwileckich Zawiszyna, a po jej śmierci w 1910 roku pałac odziedziczyła jej córka Magdalena Radziwiłowa.