Po ukończeniu gimnazjum z maturą 20 lipca 1864, rozpoczął od października tego roku studia medyczne we Wrocławiu. Wkrótce jednak przeniósł się na Wydział Filozoficzny. Na Uniwersytecie Wrocławskim Sieniawski, jak wszyscy polscy studenci, wstąpił do Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego, studiował historię, słuchał wykładów Wojciecha Cybulskiego (który właśnie przeniósł się z Uniwersytetu Berlińskiego) o romantyzmie polskim, a także gorliwie kontynuował naukę języka polskiego i polskiej literatury pod kierunkiem ks. dr. Wincentego Kraińskiego, uczestnika powstania listopadowego. Zatem Sieniawskiego otaczała we Wrocławiu patriotyczna atmosfera polskiej braci studenckiej. Studia ukończył w 1869 rozprawą doktorską z historii Polski De interregno, quod fuit in Polonia post Stephani regis discessum, napisaną pod kierunkiem prof. Richarda Roeplla. Następnie pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Śremie. Ponieważ nie ukrywał swej polskości, władze przeniosły go do gimnazjum w Düsseldorfie. Od 1886 nauczał w Ostrowiu Wielkopolskim, Gnieźnie i Płocku. W 1912 przeszedł na emeryturę. W 1920 przeniósł się do Poznania, tam zmarł w 1921 roku.